The Beatles - "Let It Be" (1970)

W powszechnej świadomości słuchaczy nagranie i wydanie znakomitego "Abbey Road" dobrze rokowało grupie na przyszłość - krążek nie tylko okazał się (tradycyjnym) triumfem komercyjnym, ale i było na nim wyraźnie słychać, że muzycy zażegnali wszelkie spory i znów czerpią przyjemność ze wzajemnego grania. Rzeczywistość okazała się zupełnie inna. Kiedy zakończono prace nad tym albumem, John poleciał do Toronto, gdzie 13 września 1969 roku zagrał na festiwalu z szybko zebranym zespołem Plastic Ono Band, w skład którego wchodzili Eric Clapton (gitara prowadząca), Klaus Voormann (gitara basowa) i Alan White (perkusja). Usatysfakcjonowany owocną współpracą z Plastic Ono Band, po powrocie do Londynu, 20 września, Lennon obwieścił Beatlesom, że odchodzi z kapeli. Reszta muzyków zdawała sobie sprawę, że bez niego nie mogą kontynuować kariery pod szyldem The Beatles.

The Beatles - "Abbey Road" (1969)

Po latach muzycznych poszukiwań i rewolucji w twórczości grupy, pod koniec 1968 roku Paul McCartney postanowił, że powinna ona wrócić do swoich korzeni. Przede wszystkim do wznowienia koncertowania. Uważał, że takie posunięcie dodałoby zespołowi nowej energii i wzmocniłoby jego więź z fanami. Nie spotkało się to z najlepszym przyjęciem niektórych członków (szczególnie Lennona, uważającego, że formuła Beatlesów już się wyczerpała), ale ostatecznie stanęło na planie nagrania prób w studiu, koncertu i wydania nowej płyty. Przy okazji wynajęto reżysera Michaela Lindsay-Hogga, by nakręcił on materiał dla telewizji oraz film, dokumentujący owe prace. Projekt po pewnym czasie zyskał nazwę "Get Back", od tytułu jednego z powstałych utworów.

The Beatles - "Yellow Submarine" (1969)

Umowa, jaką muzycy podpisali z wytwórnią United Artists, obligowała ich do nakręcenia czterech filmów z ich udziałem. Postanowili więc zlecić realizację trzeciego z nich animatorom z amerykańskiej firmy King Features Syndicate. Jej pracownicy stworzyli zainspirowaną piosenkami grupy animację pod tytułem "Yellow Submarine". Sami Beatlesi nie byli zainteresowani udziałem w przedsięwzięciu, jednak ostatecznie zgodzili się na występ w jednej aktorskiej scenie w epilogu. Głosy członków zespołu z wcześniejszej części animacji dobierały specjalnie wybrane do tego osoby - Geoffrey Hughes (Paul McCartney), John Clive (John Lennon), Peter Batten (George Harrison) i Paul Angelis (Ringo Starr).

The Beatles - "The Beatles" / "The White Album" (1968)

Pomimo nieustającego powodzenia na tle zawodowym, rok 1968 nie był najszczęśliwszym w historii The Beatles. Muzycy czuli się coraz bardziej zmęczeni swoim towarzystwem, przez co zaczęło narastać między nimi coraz więcej konfliktów. Choć sam początek nie zapowiadał tego w aż takim stopniu. Na początku lutego kwartet wszedł do studia i zarejestrował w nim trzy kompozycje - "Lady Madonna", "Hey Bulldog" i "Across the Universe". Jako że kilka miesięcy wcześniej wykłady u Maharishi'ego Mahesha Yogi zostały przerwane z powodu śmierci Briana Epsteina, 16 lutego chłopaki wraz z żonami i grupą przyjaciół udali się do miejscowości Rishikesh w Indiach, by jeszcze raz pomieszkać u Maharishi'ego i odstawiwszy narkotyki zgłębiać tajniki medytacji transcendentalnej.

The Beatles - "Magical Mystery Tour" (1967)

"Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" kontynuował nieprzeciętne sukcesy The Beatles pod względem artystycznym i komercyjnym, a już niedługo po jego wydaniu odbyło się kolejne szczególne dla zespołu wydarzenie. 25 czerwca 1967 roku Beatlesi wystąpili przed (niemalże) całym światem, grając w programie telewizyjnym "Our World" - pierwszym w historii nadawanym drogą satelitarną (choć akurat w Polsce nie można było tego obejrzeć). Na tę okazję grupa wybrała dzieło Lennona z ponadczasowym przekazem, czyli poświęcone nadziei i miłości "All You Need Is Love" (2 tygodnie później kawałek ukazał się także na singlu, momentalnie podbijając listy przebojów na całym świecie). Stacja BBC osiągnęła porażający zasięg - występ ten obejrzało wtedy blisko 400 milionów ludzi w 24 krajach.

The Beatles - "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" (1967)

Chrześcijaństwo przeminie. Skurczy się i zniknie. Nie muszę się o to spierać. Mam rację i czas to potwierdzi. Jesteśmy teraz popularniejsi od Jezusa. Nie wiem co przeminie pierwsze - rock'n'roll czy chrześcijaństwo. Jezus był w porządku, ale jego uczniowie tępi i zwyczajni. Ta kontrowersyjna wypowiedź, udzielona przez Johna Lennona 4 marca 1966 roku roku w wywiadzie udzielonym dziennikarce londyńskiego magazynu "The Evening Standard", Maureen Cleave, wywołała swego czasu niemałe poruszenie. Pierwotnie niewiele osób zwróciło uwagę na ten wywiad i w Wielkiej Brytanii przeszedł bez echa, ale z czasem wpędził on zespół w spore tarapaty i wywołał skandal na globalną skalę.

The Beatles - "Revolver" (1966)

Rok 1965 muzycy zakończyli trasą po Wielkiej Brytanii, zaś pierwszy kwartał roku następnego przeznaczyli na zasłużony odpoczynek. W tym właśnie czasie zaszło kilka przełomowych decyzji, m.in. był to ostatni rok, w którym występowali regularnie dla publiczności. W związku z tym w pierwszej kolejności warto odnotować wystąpienie z 1 maja, kiedy to odbył się zagrany dla 10-tysięcznej widowni koncert na stadionie Wembley w Londynie, w ramach nagród magazynu muzycznego New Musical Express. Jak się okazało, był to ostatni występ The Beatles w Wielkiej Brytanii (nie licząc nietypowego wykonania na dachu siedziby Apple Records w 1969 roku).

The Beatles - "Rubber Soul" (1965)

Na skutek niebywałej popularności, w połowie lat 60. Beatlesi wciąż intensywnie koncertowali. 13 sierpnia 1965 roku wylecieli na kolejną, obejmującą 16 występów trasę po Stanach Zjednoczonych, która mimo że trwała zaledwie 2,5 tygodnia, to ponownie zapisała się w historii muzyki. Największą sensacją okazał się legendarny koncert z 15 sierpnia na stadionie bejsbolowym Shea Stadium. Zebrano wtedy rekordową publiczność, obejmującą co najmniej 55 tysięcy ludzi. Mimo pokaźnych nakładów finansowych przeznaczonych na występ, cały dochód z tego przedsięwzięcia, czyli ponad 300 tysięcy dolarów, spokojnie pozwolił na pokrycie kosztów i zarobienie pieniędzy. W tamtym kraju frekwencję pobił dopiero występ Led Zeppelin na Florydzie z 1973 roku, kiedy to zebrało się ponad 56 tysięcy widzów.

The Beatles - "Help!" (1965)

Na przełomie lat 1964-1965 nie tylko wydano płytę "Beatles for Sale", ale i muzycy ruszyli w promującą ją świąteczną trasę po Wielkiej Brytanii, trwającą od 24 grudnia 1964 roku do 16 stycznia roku następnego. Potem na kilka miesięcy dali sobie spokój z koncertowaniem, na dobre powracając dopiero w czerwcu, odbywając trasę po kilku krajach Europy (Francja, Hiszpania i Włochy) w dniach 20 czerwca-3 lipca. Za sprawą swojej popularności, z biegiem czasu muzycy mieli także możliwość do dostąpienia kolejnych zaszczytów, nie tylko o charakterze pobijania kolejnych rekordów muzycznych.

The Beatles - "Beatles for Sale" (1964)

Rok 1964 był dla Beatlesów niezwykle pracowity. Po podboju Stanów Zjednoczonych w lutym, a po drodze nakręceniu filmu i nagraniu płyty, przyszła pora na inne zakątki świata. Po zasłużonych dwutygodniowych wakacjach w maju, w następnym miesiącu bożyszcze tłumów ponownie zabrali się porządnie do roboty. W tym czasie, 19 czerwca, wyszła przeciętna EP-ka "Long Tall Sally", na której czwórka zagrała trzy rock'n'rollowe standardy ("Long Tall Sally" Little Richarda, "Slow Down" Larry'ego Williamsa i "Matchbox" Carla Perkinsa) i jedną autorską kompozycję "I Call Your Name". Z tego zestawu najciekawiej wypada pierwszy ze standardów ze sporą ilością energii, poza tym jest bardzo średnio.

The Beatles - "A Hard Day's Night" (1964)

Na początku 1964 roku o The Beatles wiedział każdy czytający prasę, słuchający radia bądź interesujący się choć trochę muzyką. Wtedy pierwszym większym wydarzeniem w otoczeniu grupy była trzytygodniowa seria osiemnastu występów w Paryżu, w sali koncertowej L'Olympia. Właśnie w tym czasie fantastyczna czwórka dowiedziała się w paryskim hotelu, że singiel "I Want to Hold Your Hand" dotarł na 1. miejsce amerykańskiego notowania, co umożliwiło im koncertowanie w tamtym kraju. Wszyscy obiecali sobie bowiem, że wystąpią w USA dopiero wtedy, gdy stworzą hit, który dotrze na szczyt tamtejszej listy. Takie postanowienie można uznać za akt pewnej ignorancji, ale i wielkiej ambicji. Z drugiej strony, w czasach narastającej Beatlemanii hit na szczycie amerykańskiego notowania singli był tylko kwestią czasu.

The Beatles - "With the Beatles" (1963)

Za sprawą triumfalnego powodzenia pierwszych singli oraz albumu "Please Please Me" The Beatles stał się jednym z najpopularniejszych i najbardziej pożądanych angielskich zespołów. Muzycy spędzali całe dnie będąc w trasie koncertowej, występując w radiu i telewizji czy biorąc udział w sesjach nagraniowych. Zaczynając w małych liverpoolskich klubach, po pewnym czasie zaczęli zapełniać całe sale koncertowe. Ich muzyka, a także dostojny image zaczęły doprowadzać słuchaczy do coraz większego zachwytu. Było zauważalne, że w trakcie występów na żywo coraz częściej publiczność (szczególnie fanki) wpadała w prawdziwy, histeryczny szał, krzycząc na tyle głośno, że muzycy czasem nie słyszeli siebie nawzajem. Zjawisko, nazwane niedługo potem przez prasę Beatlemania, osiągało coraz większy zasięg.

The Beatles - "Please Please Me" (1963)

The Beatles to bez wątpienia jedna z najbardziej inspirujących kapel w historii, a zarazem najpopularniejszy zespół jaki kiedykolwiek powstał. Liczba sprzedanych egzemplarzy płyt The Beatles wynosi obecnie ponad 600 milionów, a ich wpływ na późniejszy rozwój muzyki jest przeogromny. To ostatnie stało się za sprawą albumów nagranych w nieco późniejszym etapie kariery. Początki wyglądały nieco inaczej. Muzycy szybko osiągnęli sukces, jednak ich pierwsza długogrająca płyta ten nie różniła się niczym wielkim na tle innych dzieł z muzyki popularnej pierwszej połowy lat 60.