Nirvana - "MTV Unplugged in New York" (1994)

Według oficjalnych ustaleń, 5 kwietnia 1994 roku lider Nirvany, Kurt Cobain, przez wiele lat zmagający się z depresją i uzależnieniem od narkotyków, popełnił samobójstwo, strzelając sobie w głowę. Jego śmierć była zaskoczeniem dla wielu osób (choć trzeba pamiętać o wymownym tekście "All Apologies", a także o tym, że płyta "In Utero" miała pierwotnie się nazywać "I Hate Myself and I Want to Die" - przypadek?). Od tej chwili muzyczny rozdział pod tytułem Nirvana został definitywnie zamknięty.

Nirvana - "In Utero" (1993)

"Nevermind" okazał się gigantycznym międzynarodowym sukcesem, jednak muzycy Nirvany postanowili nie podążać ścieżką stylistyczną obraną na tamtym albumie. W rezultacie "In Utero" jest swojego rodzaju kolażem, przejawiającym cechy obu poprzednich studyjnych wydawnictw. Niektórym nagraniom bliżej do chaotyczności "Bleach" ("Scentless Apprentice" czy - wbrew tytułowi - "Radio Friendly Unit Shifter"), innym bliżej do przebojowości "Nevermind" (np. singlowe "Rape Me" i "Heart Shaped Box"), a momentami kapela z powodzeniem łączy obie te cechy ("Serve the Servants" czy "Frances Farmer Will Have Her Revenge on Seattle").

Nirvana - "Incesticide" (1992)

Kiedy myślimy o dyskografii Nirvany, przypominamy sobie o istnieniu trzech albumów studyjnych i koncertowego "MTV Unplugged in New York". Nie każdy jednak pamięta o istnieniu "Incesticide" - kompilacji wydanej na fali popularności krążka "Nevermind", zawierającej w większości niepublikowane wcześniej utwory, czyli m.in. nagrania demo, B-side'y czy parę coverów. Siłą rzeczy zostały one nagrane w różnych składach (zaledwie w sześciu utworach gra Dave Grohl). Niektóre z nich były już wcześniej znane (np. z EP-ki "Hormoaning"), inne nie. Była to więc doskonała okazja, by zebrać taki materiał na jednej płycie i wyciągnąć dodatkową kasę od fanów.

Nirvana - "Nevermind" (1991)

Masywny "Bleach" dzięki swej chaotyczności nie był albumem, który mógł zyskać większy rozgłos. Na jego następcy muzycy postanowili pójść inną drogą i postawili na maksymalną przebojowość. Oczywiście sam talent muzyków nie wystarczyłby, gdyby nie pomocna promocja medialna, m.in. kanału muzycznego MTV. Ale i tak się opłaciło - "Nevermind" już w 1991 roku był niesamowitym osiągnięciem komercyjnym (obecnie diamentowa płyta w USA), ale też artystycznym.

Nirvana - "Bleach" (1989)

Nirvana została założona w 1987 roku przez wokalistę/gitarzystę Kurta Cobaina i basistę Krista Novoselica. To zdecydowanie najpopularniejszy zespół grunge'owy - każdy o nim słyszał, oczywiście za sprawą megahitu pt. "Smells Like Teen Spirit". Żaden z kawałków z debiutanckiego krążka "Bleach" nawet w połowie nie zdobył takiej popularności. Warto zauważyć, że na albumie gra w sumie dwóch perkusistów - w większości utworów słyszymy Chada Channinga, ale w "Floyd the Barber", "Paper Cuts" i "Downer" (z reedycji z bonusami) gra Dale Crover. Jest to najprawdopodobniej spowodowane tym, że w tym czasie grupa często zmieniała perkusistów (na przełomie lat 1988-1990 było ich aż sześciu).