Def Leppard - "Mirror Ball: Live & More" (2011)

Dziwi fakt, że tak popularny zespół, jak Def Leppard, dorobił się albumu koncertowego dopiero po ponad 30 latach istnienia. Co prawda, na przestrzeni lat krążyły wśród słuchaczy różne bootlegi (w tym naprawdę fajny "Warchild", zawierający parę demówek i wykonań na żywo z przełomu lat 70. i 80.), ale dopiero w 2011 roku zdecydowano się wydać oficjalną koncertówkę. Tym bardziej zastanawia mnie dlaczego nie zdecydowano się na taki krok w czasach największej popularności grupy. Przecież koncertówka wydana pod koniec lat 80. (zawierająca np. słynny występ w Denver z 1988 roku) byłaby murowanym hitem, który na pewno sprzedałby się w nakładzie kilku milionów egzemplarzy.

Def Leppard - "Songs from the Sparkle Lounge" (2008)

"Songs from the Sparkle Lounge" był pierwszym od 6 lat wydawnictwem Def Leppard z premierowym materiałem. Jednak chyba niewielka część słuchaczy czekała na jego wydanie. Kilka poprzednich albumów okazało się rozczarowaniem, co poskutkowało znacznie mniejszą ilością ich sprzedaży w porównaniu do np. "Hysterii" czy nawet "Adrenalize". Grupa, która 20 lat wcześniej wydawała krążki w dziesiątkach milionów egzemplarzy, nagle przestała budzić pożądanie i zainteresowanie, a tym samym zmniejszył się popyt na jej nowe wydawnictwa. Tymczasem "Songs from the Sparkle Lounge" w momencie premiery okazał się najlepszym studyjnym dziełem z okresu niecałych 20 lat.

Def Leppard - "Yeah!" (2006)

Członkowie Def Leppard widząc jak słabe są ich ostatnie dokonania (albo z czystego lenistwa) postanowili na jakiś czas dać sobie spokój z tworzeniem nowego materiału i wydać zestaw nowo zagranych przeróbek rockowych kompozycji. Ten prosty pomysł wydaje się być tym właściwym, w końcu zespół od czasu "Hysterii" nie nagrał ani jednego dobrego albumu studyjnego. Taki album może w przyjemny sposób odświeżyć dyskografię, a także tchnąć w muzyków nowe życie i rockowy ogień, od tak dawna widoczny wyłącznie na koncertach. Nic z tego. Albo kwintet już dawno opuściły siły witalne albo los im nie sprzyjał, bo "Yeah!" okazał się kolejnym nieudanym dziełem.

Def Leppard - "X" (2002)

Czy muzycy eksperymentują z brzmieniem i aranżacjami ("Slang") czy grają w dawnym stylu ("Euphoria") i tak nie mogą przebić się wśród konkurencji i odzyskać dawnej sławy. Po "Let's Get Rocked" z "Adrenalize" żaden utwór nie zagościł na długo w setliście koncertowej, a obecnie muzycy najczęściej grają największe hity z "Pyromanii" i "Hysterii", z największych staroci zazwyczaj jedynie "Bringin' on the Heartbreak" i "Let It Go", z nowości nic - poza paroma utworami z płyty, którą się promuje.

Def Leppard - "Euphoria" (1999)

Eksperyment pod tytułem "Slang" zdecydowanie się nie powiódł. Grupa próbowała podpiąć się pod modny w momencie wydania, choć pod tym względem już powoli upadający nurt rocka alternatywnego, pomieszany z poprockowym graniem. Mimo że znaleźli się nieliczni obrońcy tego wydawnictwa, to popularność kapelą i tak zmalała, a sama płyta sprzedawała się dużo słabiej niż poprzednie dokonania.

Def Leppard - "Slang" (1996)

Od czasu nagrania "Hysterii" na scenie muzycznej wiele się zmieniło, a jednak zespół Def Leppard w 1992 roku wypuścił longplay "Adrenalize", który był w dużej mierze powtórzeniem tamtego dzieła, zarówno pod względem aranżacji, jak i brzmienia. Dopiero na następnym studyjnym albumie (do którego nagrania odbyły się już w 1994 roku) muzycy Def Leppard postanowili niejako odświeżyć swój styl i zaproponować coś nowego. W rezultacie na krążku "Slang" można dosłyszeć się niewielkich inspiracji grup grających rock alternatywny. Nie dodało to wartości samej muzyce, bowiem ta w większości prezentuje fatalny poziom. Mimo że inspiracje te są słyszalne, momentami nadal otrzymujemy muzykę osadzoną w leppardowym stylu. Takie pomieszanie mogłoby dać pomyślny efekt, gdyby chociaż same kompozycje były solidne. Niestety, w większości nie są.

Def Leppard - "Retro Active" (1993)

Albo członkowie Def Leppard chcieli szybko coś wydać, a nie mieli pomysłów na nowe utwory, albo wiedzieli, że przy "Adrenalize" kompozycyjnie dali ciała, bo już rok później próbowali podratować swoją dyskografię kompilacją "Retro Active". Nie był to jednak zbiór kompozycji, których trzeba się wstydzić. Wręcz przeciwnie - to naprawdę fajna, godna uwagi rzecz. Ale po kolei...

Def Leppard - "Adrenalize" (1992)

Legendarna, multiplatynowa "Hysteria" i udana trasa promująca mocno poprawiły i tak już stabilną reputację kapeli, szczególnie w Stanach Zjednoczonych. Przygotowanie jej kontynuacji pod nazwą "Adrenalize" na chwilę przerwała śmierć Steve'a Clarka, która była drugim (po wypadku Ricka Allena) niezwykle przykrym wydarzeniem w otoczeniu zespołu. Natychmiast pojawiły się spekulacje: jak poradzi sobie Def Leppard bez czołowego gitarzysty i przy okazji jednego z głównych kompozytorów? Prawdą jest, iż wkład Clarke'a w powstawanie materiału do nowego krążka był na tyle duży, że dopisano go jako współautora do aż 6 z 10 zamieszczonych na "Adrenalize" kompozycji. Można więc powiedzieć, że jego duch poniekąd unosił się nad tym wydawnictwem. Nagrania kontynuowano w czteroosobowym składzie, a partie Clarke'a odegrał Phil Collen.

Def Leppard - "Hysteria" (1987)

O tym, co się działo w szeregach zespołu między wydaniem "Pyromanii" a "Hysterii" spokojnie można napisać książkę. A wydarzyło się naprawdę dużo. By wymienić tylko najważniejsze rzeczy: Czwarta płyta pierwotnie miała mieć nazwę "Instinct Animal". Na początku nagrań Robert Lange (jeden z ludzi odpowiedzialnych w dużej mierze za sukces "Pyromanii") zrezygnował z usług produkcyjnych. Rejestrowanie materiału kontynuowano więc z Toddem Rundgrenem. Jego podejście do produkcji znacznie różniło się znacznie od pedantycznego i drobiazgowego pod każdym względem Lange'a, co nie odpowiadało muzykom. Rundgrenowi podziękowano, a efekty tej współpracy natychmiast wylądowały w koszu.

Def Leppard - "Pyromania" (1983)

Współpraca z producentem Langem okazała się na tyle owocna, że prawie natychmiast przystąpiono do rejestrowania materiału na następną płytę. Niestety, tym razem produkcyjnie nie wszystko zagrało tak jak trzeba - o ile gitary brzmią w miarę mocno i zadziornie (choć i tak dużo lżej względem "High 'n' Dry"), tak płaskie brzmienie perkusji niebezpiecznie zbliżyło "Pyromanię" do typowego pop rocka lat 80., przez co krążek nie do końca przetrwał próbę czasu. Dźwięk perkusji sprawia wrażenie przetworzonego produkcyjnie, a przez to nienaturalnego. Może w 1983 roku brzmiało to nowocześnie i świeżo, ale dziś niekoniecznie. Strach pomyśleć, jak mocarnie brzmiałby ten materiał, gdyby nie to uchybienie.

Def Leppard - "High 'n' Dry" (1981)

Przełomowym dla muzyków Def Leppard momentem było poznanie producenta, który w tym okresie odnosił niesamowite sukcesy współpracując z AC/DC (wcześniej był producentem albumów "Highway to Hell" i "Back in Black", a niedługo potem czuwał przy powstawaniu "For Those About to Rock We Salute You"). Był to niejaki Robert John "Mutt" Lange, który dostrzegł w chłopakach potencjał i zgodził się wyprodukować ich drugi studyjny longplay, "High 'n' Dry", zapewniając przy tym solidną, mocną produkcję, która broni się do dnia dzisiejszego.

Def Leppard - "On Through the Night" (1980)

Zespół założony, EP-ka nagrana, są fundamenty, można budować więcej. Tym bardziej, że do grupy włączono 15-letniego (!) wówczas perkusistę Ricka Allena, który został w Def Leppard na dłużej (i nie rozstaje się z nim od blisko 40 lat). Ich pierwsze studyjne dzieło, o nazwie "On Through the Night", pod względem stylistycznym jest przedłużeniem wspomnianego wcześniej minialbumu. Ponownie czeka nas rasowy, ostro zagrany i typowy dla początku lat 80. heavy metal (a zarejestrowano go jeszcze w ostatnim miesiącu 1979 roku). Pamiętam, że słuchając albumu po raz pierwszy (znając wcześniej tylko komercyjną "Hysterię") byłem w szoku, że ta kapela grała kiedykolwiek tak ostro i bezkompromisowo.

Def Leppard - "The Def Leppard E.P." EP (1979)

Def Leppard jest powszechnie znany z takich dokonań, jak "Pyromania" i "Hysteria", które sprzedały się w wielomilionowym nakładzie na całym świecie. Na ich podstawie wiadomo, czego się spodziewać po twórczości tej grupy - amerykańskie, wypolerowane brzmienie, charakterystyczny głos Joe Elliotta, istotna ilość chórków (za które odpowiadają inni członkowie zespołu), przystępne, czasem popowe melodie. Słuchając ich pierwszej EP-ki "The Def Leppard E.P.", wydanej jeszcze przed albumami studyjnymi, można się przekonać, że na początku działalności kapela grała trochę odmienną muzykę. I tylko wspomniany głos Elliotta jest tym, co łączy wszystkie wymienione przeze mnie wydawnictwa.