Metallica - "Hardwired... to Self-Destruct" (2016)

W ciągu ostatnich dwóch dekad Metallica nie rozpieszcza słuchaczy regularnym wypuszczaniem nowych wydawnictw. Można pomyśleć, że po wydaniu "Death Magnetic" muzycy Metalliki zrobili sobie najdłuższą dotychczas, ośmioletnią przerwę w nagrywaniu nowego materiału. W sumie nie do końca - po drodze wypuścili nie tylko odrzuty po wspomnianym wcześniej albumie, nazwane "Beyond Magnetic", ale i nawiązali współpracę z Lou Reedem, co zaowocowało wydanym w 2011 roku kontrowersyjnym wydawnictwem "Lulu". Efekt tej bałaganiarskiej tortury najlepiej pominąć milczeniem. Był to poboczny projekt, jednak fani czekali przede wszystkim na nowy, pełny materiał Metalliki.

Metallica - "Beyond Magnetic" EP (2011)

Mimo że longplay "Death Magnetic" okazał się sukcesem, muzykom Metalliki tradycyjnie nie spieszyło się do nagrania nowego pełnoprawnego dzieła. Jednak już 3 lata później podjęli współpracę z Lou Reedem, wokalistą m.in. słynnego, psychodelicznego The Velvet Underground. Nietypowy pod względem treści, jak i jakości, efekt tego muzycznego zjednoczenia, nazwany "Lulu", nie wyszedł, mówiąc delikatnie, najlepiej i spotkał się ze sporą krytyką, zarówno wśród wielbicieli zespołu, jak i fanów Reeda. Oprócz tego krążek sprzedał się - jak na standardy Metalliki - dość słabo i mocno nadszarpnął reputację grupy. Trzeba było więc szybko to naprawić.

Metallica - "Death Magnetic" (2008)

Po niesławnym okresie 1996-2003 chyba mało kto twierdził, że Metallica wyda jeszcze nie tyle dzieło na miarę pierwszych dokonań, co po prostu porządny, naprawdę satysfakcjonujący album studyjny. Mimo to, spora część słuchaczy z niecierpliwością czekała na następcę kontrowersyjnego eksperymentu pod tytułem "St. Anger". Mowa w końcu o zespole, który swego czasu wskazał ścieżkę thrash metalu, pokazując jak grać w agresywny, a przy tym chwytliwy i dość przystępny sposób taką muzykę.

Metallica - "St. Anger" (2003)

Przełom XX i XXI wieku był zdecydowanie najgorszym i najtrudniejszym okresem w historii Metalliki. Wydawało się, że wszystkie plagi egipskie spadły w tym czasie na ten zespół. Kontrowersyjny konflikt z Napsterem, złe relacje między muzykami zwieńczone odejściem Jasona Newsteda czy udanie się Hetfielda na odwyk to tylko niektóre z nich. Proces powstawania najbardziej kontrowersyjnego albumu studyjnego o nazwie "St. Anger" był niezwykle żmudny, trudny i wymagający, co znakomicie uchwycono w dokumencie "Some Kind of Monster", wydanym w 2004 roku.

Metallica - "S&M" (1999)

"Load", "ReLoad" i "Garage Inc." przyniosły muzykom Metalliki niemałe pieniądze. W celu podtrzymania popularności zdecydowali się na jeszcze bardziej radykalne posunięcie - nagranie albumu koncertowego z udziałem orkiestry. Jako że w tym czasie nikt nie podjął się takiego wyzwania, na Metallicę w dużej mierze przypadł cały splendor w kontekście zapoczątkowania eksperymentów, łączących muzykę symfoniczną z rockowym instrumentarium. Zespół miał już wcześniej jedną koncertówkę, wydany w 1993 roku "Live Shit: Binge & Purge" - blisko trzygodzinny zbiór nagrań tradycyjnych występów na żywo. Tu poszli o krok dalej.

Metallica - "Garage Inc." (1998)

Płyty "Load" i "ReLoad" zyskały bardzo mieszane opinie i przez wielu fanów były wręcz krytykowane, a mimo to były dużymi sukcesami na rynku muzycznym i sprzedawały się w milionowych nakładach. Członkowie zespołu postanowili kuć żelazo póki gorące, a że najwyraźniej nie mieli pomysłu na nowe utwory, postanowili wypuścić album z coverami - ale za to nie byle jaki!

Metallica - "ReLoad" (1997)

W końcówce 1997 roku Metallica wydała siódmy studyjny album pod nazwą "ReLoad". Choć oczekujących na niego słuchaczy było już pewnie nieco mniej niż rok wcześniej w przypadku poprzednika. Zespół dalej utrzymuje styl, który można określić mianem Rockollica. Oczywiście jest to żart z mojej strony, jednak stylistycznie materiał ten niewiele różni się od rok starszego dzieła. Zawarto tu bowiem pozostałości po sesji z 1995 roku oraz koncepcji niedoszłego podwójnego albumu. Według muzyków większość tego materiału wymagała dopracowania, dlatego postanowiono poślęczeć nad nim dłużej.

Metallica - "Load" (1996)

Sukces "Czarnego albumu" i kilka następujących po nim krótkich tras koncertowych (w tym jedna z Guns N' Roses) spowodowały, że powstawanie materiału na następny krążek zostało odłożone na później, w efekcie czego "Load" powstał po 5-letniej, najdłuższej w tym czasie przerwie wydawniczej. Mimo wszystko, członkowie zespołu mieli dużo czasu na przygotowanie i opracowanie nowych utworów, a że wena twórcza dopisywała, to powstało ich wówczas tak dużo, że spokojnie udało się zapełnić także następny longplay, "ReLoad". Pierwotnie "Load" miał być albumem dwupłytowym, jednak wiele z kawałków wymagało dopracowania, na skutek czego powrócono do nich w późniejszym czasie.

Metallica - "Metallica" / "The Black Album" (1991)

"...And Justice for All" był wyczerpującym, ale jednak dość udanym sprawdzianem możliwości zespołu bez Cliffa Burtona w składzie. Mimo wszystko było w nim słychać lekkie zmęczenie thrashową stylistyką. Chłopaki zapewne zdawali sobie z tego sprawę, bo na swoim piątym - i jak się okazało najpopularniejszym - albumie poszli w zupełnie innym kierunku. W rezultacie opisywana zawartość jest odwrotnością poprzednika. Podczas gdy na "...And Justice for All" muzycy postanowili w znacznym stopniu pokombinować z utworami, tak tutaj skierowali się ku prostocie.

Metallica - "...And Justice for All" (1988)

Strata Cliffa Burtona była ogromnym ciosem dla Metalliki. Burton był wszechstronnym muzykiem i kompozytorem, a także jednym z najlepszych metalowych basistów wszech czasów. Nie można również zapomnieć, że James, Lars i Kirk stracili przede wszystkim przyjaciela. Na skutek tego myśleli nawet o rozwiązaniu zespołu, ale m.in. za sprawą matki Burtona, która odradzała im takie wyjście, postanowili kontynuować działalność.

Metallica - "Master of Puppets" (1986)

Trudno było przebić tak doskonałe wydawnictwo, jak "Ride the Lightning". W połowie lat 80. popularność zespołu rosła, a oczekiwania co do nowego materiału były coraz większe. Trzeci krążek Metalliki - "Master of Puppets" został rewelacyjnie przyjęty, może nawet jeszcze lepiej niż poprzednie. Moim zdaniem nie przebił poprzednika, ale obniżka poziomu jest niewielka. Co więcej - "Master of Puppets" to kolejny nadzwyczajny popis możliwości Metalliki.

Metallica - "Ride the Lightning" (1984)

Metallica w 1983 roku za sprawą swojego znakomitego debiutu stała się niemałą sensacją na amerykańskim roku muzycznym. Równo rok po wydaniu "Kill 'Em All" zespół z Kalifornii zaserwował słuchaczom drugą płytę. O ile na debiucie niektóre rzeczy brzmiały jeszcze dość amatorsko, tak Ride the Lightning" jest produktem w pełni profesjonalnym i pozbawionym uchybień - a dzięki temu płytą dużo lepszą, nierzadko wręcz genialną. Znakomitą pod każdym względem. Muzycy pokazali, że thrash metal nie musi być wcale jednostajny i przewidywalny.

Metallica - "Kill 'Em All" (1983)

Metallica to zdecydowanie najbardziej znany zespół thrashmetalowy, chyba każdy przynajmniej raz w życiu słyszał o jego istnieniu. No powiedzmy, że grupa nie grała przez całą karierę thrash metalu, w późniejszych krążkach muzycy często łagodzili swoje brzmienie. Wracając jednak do 1983 roku, został wtedy wydany pierwszy album thrashmetalowy - "Kill 'Em All".